Kurundi Rajamaha Viharaya
-
Archeologia
-
Świątynia buddyjska
-
Miejsce religijne
Opis
Kurundi Rajamaha Viharaya, położona w ruinach Kurundumale w dystrykcie Mulathivu, ma ogromne znaczenie historyczne. Miejsce to było przedmiotem sporów wśród polityków, a debaty dotyczyły jego przynależności do buddyzmu lub hinduistycznego Kovilu. Ruiny Kurundumale zostały po raz pierwszy szczegółowo udokumentowane w raporcie archeologicznym z 1905 roku. Chociaż inskrypcja znaleziona w tym miejscu zaginęła, oficjalnie ogłoszono je chronionym stanowiskiem archeologicznym w sierpniu 2013 roku w ogłoszeniu w gazecie.
Więcej szczegółów na temat tej atrakcji
Kurundi Rajamaha Viharaya to miejsce o znaczeniu historycznym, położone w ruinach Kurundumale w dystrykcie Mulathivu na Sri Lance. Przez lata miejsce to było przedmiotem debat i kontrowersji z powodu sprzecznych twierdzeń dotyczących jego przynależności religijnej. Ruiny Kurundumale mają bogatą historię sięgającą wieków, a ich zachowanie i eksploracja mają kluczowe znaczenie dla zrozumienia dziedzictwa kulturowego Sri Lanki.
Kontrowersje wokół Kurundi Rajamaha Viharaya
Kontrowersje wokół Kurundi Rajamaha Viharaya wynikają z rozbieżnych opinii na temat tego, czy jest to miejsce głównie buddyjskie, czy hinduistyczne Kovil. Niektórzy twierdzą, że ma buddyjskie dziedzictwo, łącząc je z przybyciem Mahindy Thero, podczas gdy inni argumentują za jego hinduskim znaczeniem. Pomimo tych sporów, miejsce to zostało oficjalnie uznane i ogłoszone chronionym stanowiskiem archeologicznym, co podkreśla jego wartość historyczną.
Dokumentacja historyczna ruin
Ruiny Kurundumale były szeroko udokumentowane na przestrzeni dziejów. Jednym z najważniejszych dokumentów jest raport archeologiczny sporządzony w 1905 roku, który dostarczył cennych informacji na temat znaczenia tego miejsca. Niestety, inskrypcja, która kiedyś znajdowała się na tym miejscu, z czasem zaginęła. Jednak uznanie jego znaczenia doprowadziło do uznania go za chronione stanowisko archeologiczne w oficjalnym komunikacie opublikowanym w sierpniu 2013 roku.
Przybycie Mahindy Thero i kolekcji Helatuwa
Aby w pełni zrozumieć znaczenie Kurundi Rajamaha Viharaya, musimy zagłębić się w historię przybycia Mahindy Thero w 250 r. p.n.e. W tym okresie nauki Buddy były przekazywane głównie w języku pali. Atuwa, składająca się z tekstów napisanych w tym języku, zawierała szczegółowe wyjaśnienia głębszych aspektów Tripitaki. Kiedy buddyzm dotarł na Sri Lankę, lokalni kapłani zaczęli dokumentować te dogłębne analizy w lokalnym języku Hela Basa. Ten zbiór tekstów znany był pod wspólną nazwą Helatuwa i obejmował trzy Attakatha: Maha Attakathawa, Pachchari Attakathawa i Kurundi Attakathawa.
Uważa się, że klasztor Kurundi Attakathawa został udokumentowany w klasztorze Kurundavashoka Viharaya, znanym również jako Kurundashoka Viharaya, w Kurundumale. Według Mahavamsy, klasztor Kurundavashoka został zbudowany przez króla Kallatanagę (109-104 p.n.e.). Zapisy historyczne podkreślają również liczne darowizny od króla Aggabodhiego I (575-608) i króla Vijayabahu I (1070-1110) na rzecz tego klasztoru.
Znaczące ruiny w Kurundumale
Pierwszy szczegółowy raport o ruinach Kurundumale przedstawił J. Penry Lewis, agent rządowy Prowincji Północnej, w swoim raporcie z 1895 roku dotyczącym dystryktu Vanni. Najważniejsze ruiny w prowincji znajdują się w Kuruntanurmalai, czyli Piyangala, położonym na południowym krańcu nasypu zbiornika Kuruntankulam. Przypuszcza się, że Budda odwiedził to miejsce podczas swojej drugiej podróży na Cejlon. Kamienne schody prowadzą z końca wału na szczyt wzgórza, który jest płaski i eliptyczny. Mur oporowy z kwadratowymi blokami twardego, przetworzonego gnejsu, o wysokości około 2,1 do 2,4 metra, otaczał zbocze wzgórza od strony wału.
Na wzgórzu znajduje się kilka ruin, w tym te za północną częścią wału. Niestety, wiele z tych budowli uległo zniszczeniu, głównie z powodu celowego zniszczenia przez późniejszych tamilskich osadników, a nie upływu czasu. Mniej więcej w połowie drogi między południowym krańcem wału a jego najdalej na południe wysuniętym punktem znajduje się starożytna świątynia z kamienną podobizną pięciogłowej kobry.
Za wałem znajdują się ruiny co najmniej trzech świątyń lub znaczących budowli, takich jak Madukanda, Mahakachetkodi i Iratperiyakulam. Budowle te szczyciły się trzema równoległymi rzędami kwadratowych kamiennych filarów, a niektóre miały ich więcej niż trzy. Wśród najważniejszych elementów znajdują się dwa stojące kamienie doratupla ozdobione rzeźbionymi figurami bogiń strażniczek, przypominające te znalezione w Madulcandzie. Kamienie te zostały jednak częściowo zakopane, a przestrzeń między nimi, która prawdopodobnie mieściła schody, została całkowicie zalana, a pośrodku wyrosło drzewo. (Kamienie z Kuruntanurmalai zostały usunięte, prawdopodobnie w 1858 roku, w celu budowy świątyni Mullivaykkal. Wejście do świątyni zbudowano z rzeźbionych kamieni z tego miejsca).
Jeden z dwóch kamieni makara torana, tworzących bahistiakulum schodów, podobnie jak w Madukandzie, leży obecnie na powierzchni, ułożony na boku. Drugi kamień jest prawdopodobnie zakopany w pobliżu. Najwyższy stopień został odkryty podczas wykopalisk, co wskazuje, że cała konstrukcja prawdopodobnie znajduje się in situ. Dodatkowo, na miejscu odnaleziono dużą płytę z inskrypcją. W innej części ruin znajduje się prymitywnie wykonana figura byka z rozbitą głową, ale wciąż obecną, a także figura przedstawiająca wiernego. Figury te są niewątpliwie pozostałościami hinduistycznej świątyni zbudowanej po inwazji tamilskiej.
Co więcej, na terenie znajduje się pokaźny stos cegieł, potencjalnie pozostałości dagoby, wraz z filarami rozrzuconymi w różnych miejscach. Inskrypcja odnosi się do miasta lub dużej wioski zbudowanej na tych barierach, znanej jako Kurungama, o tamilskiej nazwie Kuruntanur. Późniejsi mieszkańcy Tamilów wznieśli w tym miejscu świątynię, burząc wiharę pierwotnie zbudowaną przez Sanghabodhi i inne budowle. Niemal wszystkie cegły i kamienne elementy zostały przeniesione do nowo wybudowanej świątyni. Dokładny czas, kiedy zbiornik został przerwany, a miasto opuszczone, pozostaje nieznany. Jednakże, od XIII lub XIV wieku nie ma żadnych wzmianek o zamieszkaniu w tym miejscu.
Podsumowując, ruiny w Kurundumale, znane również jako Kurundumalei, w dystrykcie Mulathivu, mają istotne znaczenie historyczne i archeologiczne. Pomimo debat dotyczących przynależności religijnej, miejsce to zostało uznane za chronione stanowisko archeologiczne. Uważa się, że Kurundumale, którego korzenie sięgają przybycia Mahindy Thero na Sri Lankę, jest miejscem przechowywania Kurundi Attakatha, cennego tekstu buddyjskiego. Ruiny prezentują złożony krajobraz z różnymi strukturami, w tym świątyniami, filarami i płytami z inskrypcjami, wskazującymi na istnienie tętniącego życiem starożytnego miasta. Te historyczne pozostałości dają wgląd w bogate dziedzictwo kulturowe Sri Lanki i stanowią świadectwo tętniącej życiem przeszłości kraju.
Często zadawane pytania (FAQ)
P1. Czy Kurundumale to miejsce buddyjskie, czy hinduskie Kovil? Kwestia Kurundumale była przedmiotem debaty, niektórzy twierdzili, że jest to hinduskie Kovil, a inni twierdzili, że ma buddyjskie dziedzictwo. Zostało jednak uznane za chronione stanowisko archeologiczne, co podkreśla jego historyczne znaczenie.
Pytanie 2. Kto zbudował klasztor Kurundavashoka? Według zapisów historycznych, klasztor Kurundavashoka został zbudowany przez króla Kallatanagę (109-104 p.n.e.).
P3. Jakie są najważniejsze ruiny w Kurundumale? Do najważniejszych ruin w Kurundumale należą wzgórze Kuruntanurmalai, Madukanda, Mahakachetkodi, Iratperiyakulam, kamienne filary, rzeźbione figury bogiń strażniczek, kamień makara torana, płyta z inskrypcją, figura byka, figura czciciela oraz pozostałości hinduistycznej świątyni.
P4. Dlaczego budowle w Kurundumale popadły w ruinę? Budowle w Kurundumale popadły w ruinę głównie z powodu celowego zniszczenia przez późniejszych tamilskich okupantów, a nie z powodu upływu czasu.
P5. Kiedy Kurundumale zostało uznane za chronione stanowisko archeologiczne? Kurundumale zostało oficjalnie uznane za chronione stanowisko archeologiczne w sierpniu 2013 roku w drodze ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym.
Najlepszy czas na wizytę
-
Od maja do września
Przegląd najważniejszych wydarzeń
-
Parking rowerowy
-
Wstęp wolny
-
Dostępny parking
-
Dostępne toalety